سابقه و هدف: کیتین، پلی ساکارید خطی و یکی از فراوان ترین پلی ساکاریدهای طبیعی است که جزء اصلی ساختار دیواره سلولی بسیاری از موجودات است. کیتینازها، آنزیم های اصلی کاتالیز کننده کیتین به اجزا مونومری و الیگومری آن هستند و می توانند به عنوان یک عامل ضد قارچ طبیعی استفاده شوند. هدف از این تحقیق کلونینگ و بیان ژن نوترکیب کیتیناز در باکتری باسیلوس سوبتیلیس در درمان عفونت های قارچی و جای گزینی آن با محصولات سنتزی و سرطان زا بود.مواد و روش ها: ژن کیتیناز باسیلوس پومیلوس با طراحی پرایمرهای مناسب در وکتور الحاقی به ژنوم pDHAFB کلون گردید. سازه ساخته شده با استفاده از کراسینگ اور دوگانه به درون ژن آمیلاز کروموزوم باسیلوس سوبتیلیس 168 منتقل و بیان آن توسط IPTG القا گردید و عمل کرد آن بررسی گردید.یافته ها: سازه نوترکیب حاوی ژن کیتیناز تولید گردید. بیان ژن با ایجاد هاله در اطراف کلونی های باکتری نوترکیب روی محیط حداقل شامل کیتین به عنوان منبع کربن مشاهده گردید.نتیجه گیری: ایجاد هاله در محیط حداقل حاوی کیتین نشان دهنده عمل کرد آنزیم کیتیناز نوترکیب و تجزیه کیتین می باشد که با توجه به این خاصیت ضد قارچی می تواند به عنوان ماده موثر درمان عفونت های قارچی انسان و ماده ایمن در دفع آفات و آلاینده های زیستی استفاده گردد.

زمینه و هدف: ویتامین B2 (ریبوفلاوین) یک ویتامین زردرنگ و محلول در آب می باشد. هدف از انجام این مطالعه شناسایی سویه های باسیلوس جداشده از خاک با توانایی در تولید ریبوفلاوین با روش PCR می باشد.روش بررسی: نمونه برداری از خاک به صورت تصادفی طی 2 روز متمادی در هوایی معتدل صورت گرفت. نمونه برداری از مناطق دور از آفتاب و از عمق 3 تا 10 سانتی متری سطح خاک انجام شد. سپس جنس باسیلوس با استفاده از روش های استاندارد تا سطح گونه شناسایی شدند. همچنین ایزوله های شناسایی شده با استفاده از روش مولکولی PCR مورد تائید قرار گرفتند. جهت بررسی تولید ریبوفلاوین از محیط کشت سنتتیک و تکنیک HPLC استفاده گردید.یافته ها: نتایج آزمون PCR با استفاده از ژن 16SrRNA نشان داد که از مجموع 32 سویه به دست آمده تعداد 10 سویه باسیلوس سوبتیلیس و 2 سویه باسیلوس مگاتریوم بودند. این سویه های جداسازی شده به همراه سویه استاندارد باسیلوس مگاتریوم PTCC 1250 ازنظر تولید ریبوفلاوین در محیط کشت سنتتیک و HPLC مثبت بودند.نتیجه گیری: در میان باکتری های ساکن خاک باسیلوس سوبتیلیس بیشترین نقش را در میزان تولید ریبوفلاوین داشته و به منظور تائید سویه های تولیدکننده ریبوفلاوین استفاده از روش مولکولی ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: سویه های باسیلوس سوبتیلیس به جهت داشتن قابلیت کنترل بیماری های گیاهی ازطریق تولید متابولیت های ثانویه به ویژه لیپوپپتیدهای گروه ایتورین، مهم اند. هدف از این پژوهش، بررسی فعالیت ضدقارچی سویه های بومی باسیلوس سوبتیلیس علیه قارچ های بیماری زای گیاهی پیتیوم اولتیموم و فوزاریوم سولانی است.مواد و روش ها: سویه های باسیلوس سوبتیلیس از 7 نمونه خاک پارک های جنگلی تهران جداسازی و فعالیت ضدقارچی این سویه ها طی روش چاهک گذاری بررسی شد. بهترین سویه های باکتریایی با روش 16SrDNA شناسایی شدند. محیط نوترینت براث ازنظر منابع کربن و نیتروژن، pH و دمای مناسب رشد جهت تولید بیشترین متابولیت ضدقارچی توسط سویه های بومی منتخب بهینه شد. سپس این متابولیت ها از کشت 4روزه سویه های ذکرشده، تخلیص و وجود آنتی بیوتیک ایتورین A با استفاده از روش کروماتوگرافی تایید شد.نتایج: از مجموع 91 سویه باکتریایی جداشده از نمونه های خاک، 23 سویه مطابق خصوصیات مرفولوژیک و بیوشیمیایی به عنوان باسیلوس سوبتیلیس تعیین هویت شدند. در آزمایش های بعدی، 2 سویه 48 و 83 به ترتیب علیه قارچ های پیتیوم اولتیموم و فوزاریوم سولانی بیشترین فعالیت را نشان دادندکه نتایج حاصل از تطبیق توالی سویه های منتخب، 100 درصد شباهت را به گونه باسیلوس سوبتیلیس تایید کرد. سپس سویه های منتخب در محیط نوترینت براث با منبع کربن گلوکز، منبع نیتروژن عصاره مخمر، pH خنثی و دمای گرماگذاری 30 درجه سانتیگراد، بیشترین فعالیت ضدقارچی را از خود بروز دادند. نتایج HPLC نیز ازطریق مطابقت زمان ظهور پیک ایتورین A استاندارد در سویه های بومی نشان داد که هر 2 سویه توانستند در محدوده زمانی مشابه با سویه استاندارد، ایتورین A را تولید کنند.بحث و نتیجه گیری: سویه های بومی ایران نیز توانایی تولید متابولیت های ضدقارچی را دارند. از این جهت این سویه ها می توانند کاندیدای مناسبی جهت کنترل زیستی قارچ های بیماری زای گیاهی و جایگزینی برای قارچ کش های شیمیایی باشند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: باسیلوس سوبتیلیس ناتو به واسطه قدرت بالا در تولید مناکوئینون 7 و آنزیم ناتوکیناز یک سویه میکروبی ارزشمند در زیست فناوری دارویی است. در ایران یک سویه کلکسیونی از این باکتری در دسترس است که ممکن است نگهداری طولانی مدت بر ویژگی های فیزیولوژیک آن تاثیر منفی داشته باشد. تصمیم گرفتیم توان این سویه در تولید محصولات زیستی با سویه وحشی(جداسازی شده از استارتر ناتو) مقایسه نماییم. مواد و روش ها: کلنی های مشکوک به باسیلوس سوبتیلیس بر اساس ریخت شناسی کلنی و رنگ آمیزی جداسازی و خالص سازی شدند. روی جدایه ها آزمون های بیوشیمیایی و همچنین شناسایی مولکولی به روش توالی یابی ژن rRNA 16s انجام شد. توانایی سویه وحشی و کلکسیونی (خریداری شده از مرکز ذخایر زیستی) برای تولید مناکوئینون 7 و ناتوکیناز مقایسه گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که سویه جداسازی شده، باسیلوس سوبتیلیس ناتو می باشد. میزان تولید مناکوئینون 7 توسط این سویه و سویه کلکسیونی تفاوت معنی داری نشان نداد. قدرت تولید ناتوکیناز در سویه وحشی نسبت به سویه کلکسیونی به طور معنی داری بیشتر بود. نتیجه گیری: نگهداری طولانی مدت سویه کلکسیونی ممکن است موجب کاهش توان این سویه در تولید محصولات دارویی شده باشد یا اینکه سویه کلکسیونی از ابتدا یک سویه ضعیف از نظر تولیدات دارویی بوده است. تلاش می شود تا سویه وحشی جداسازی شده که دارای توان قابل توجهی در تولید مناکوئینون 7 و ناتوکیناز می باشد در کلکسیون های میکروبی داخلی سپرده گذاری و در اختیار پژوهشگران قرار گیرد.

زمینه و هدف: در بین باسیلوس ها، باسیلوس سرئوس، باسیلوس تورنجینزیس و باسیلوس آنتراسیس دارای اهمیت زیادی می باشند که از میان آن ها باسیلوس آنتراسیس عامل بیماری سیاه زخم می باشد. تولید توکسین در باسیلوس آنتراسیس توسط ژن pxo1 و پلاسمید مربوط به آن صورت می گیرد. اخیرا در تحقیقات نشان داده شده است که این ژن به سایر باسیلوس های یاد شده در فوق نیز انتقال یافته است. هدف این مطالعه جستجو و تعیین فراوانی ژن pxo1 در باسیلوس هایی به جزء باسیلوس آنتراسیس می باشد تا در صورت وجود ژن pxo1 در آن ها بتوان از آن ها بدون خطر بیماریزایی در ساخت واکسن علیه سیاه زخم استفاده کرد. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، 65 نمونه خاک از مناطق مختلف ایران جمع آوری شد و ارگانیسم های مورد نظر از آن نمونه ها جدا شدند. پس از جداسازی ارگانیسم ها از خاک، پروتئین های جدا شده از باسیلوس های یافت شده با استفاده از تکنیک SDS-PAGE مورد ارزیابی قرار گرفته و محدوده پروتئین های کد شده توسط ژن pxo1 در هر یک از آن ها بررسی و مشخص شد. داده ها به صورت جداول و نمودار با استفاده از نرم افزار Exell تلخیص شد. یافته ها: بر اساس نتایج، 13 باسیلوس از 38 باسیلوس مطالعه شده دارای باندهای پروتئینی در ناحیه پروتئین های کد شده توسط ژن pxo1 می باشند که همگی این نمونه ها از گروه باسیلوس سرئوس بودند. نتیجه گیری: در ایران پلاسمید pXO1 از باسیلوس آنتراسیس، به 13 باسیلوس جدا شده از گروه باسیلوس سرئوس انتقال یافته است.